Ισμήνη Πασχαλίδου

Η ατομική ψυχοθεραπεία θα μπορούσε να περιγραφεί σαν ένα προσωπικό ταξίδι που στοχεύει στη γνωριμία με τις υπόλοιπες πλευρές του εαυτού μας.

Μέσα σε ένα πλαίσιο αποδοχής, κατανόησης και συναισθηματικής ασφάλειας ο καθένας γίνεται παρατηρητής της ζωής του, των μοτίβων που σκιαγραφούν τις σχέσεις του και των εμπειριών που συνθέτουν την πολυπλοκότητά του.

Συχνά οι άνθρωποι νιώθουν δυσφορία, όταν τους απασχολούν προβλήματα όπως:

• Χαμηλή αυτοεκτίμηση
• Άγχος
• Κατάθλιψη
• Φοβίες
• Κρίσεις πανικού
• Ψυχοσωματικά συμπτώματα
• Κακοποιητικές σχέσεις
• Δυσλειτουργικές σχέσεις
• Δυσκολίες στον εργασιακό χώρο

Η ψυχοθεραπεία είναι μια πορεία σύνδεσης και επαφής με τις δυνάμεις που σκεπάστηκαν από το πέπλο των προβλημάτων. Μαζί εντοπίζουμε τα δυσλειτουργικά μοτίβα που προκαλούν δυσφορία και χαράσσουμε νέα μονοπάτια πάνω στα οποία συνθέτουμε διαφορετικές αφηγήσεις για το σύνολο των εμπειριών της ζωής.

Η διάρκεια της ψυχοθεραπείας διαφοροποιείται από άτομο σε άτομο. Οι ανάγκες και τα αιτήματα του κάθε θεραπευόμενου/ης καθορίζουν την συχνότητα και την διάρκεια της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας.

Ο κάθε άνθρωπος ακολουθεί τους δικούς του ρυθμούς κι έτσι η έννοια του χρόνου διαφοροποιείται πάντα σε συνάρτηση με τα προβλήματα και τις επιθυμίες του καθενός.

Φυσικά κάθε εμπειρία είναι ξεχωριστή και αυτή θα ορίσει το χρονικό πλαίσιο, που απαιτείται μέχρι να αισθανθεί κάποιος/α έτοιμος/η να ολοκληρώσει αυτόν τον κύκλο. Επομένως ο ίδιος/α θα είναι σε θέση να σφυγμομετρήσει τις ανάγκες του και την πορεία του σε αυτή την διαδρομή.

Οι λόγοι να επισκεφτεί κάποιος έναν ψυχοθεραπευτή ποικίλλουν.

Τις περισσότερες φορές δυσφορικά συναισθήματα, έντονο άγχος, σωματοποιητικά συμπτώματα καθιστούν αναγκαία την ψυχική υποστήριξη και άλλες φορές προβλήματα, που αφορούν τις ανθρώπινες σχέσεις, όπως ένα διαζύγιο, πένθος αλλά και προβλήματα επικοινωνίας μέσα στο εργασιακό ή οικογενειακό περιβάλλον, είναι αρκετά ώστε να ωθήσουν το άτομο να ζητήσει ψυχολογική υποστήριξη.

Σε κάθε περίπτωση το τι θεωρείται πρόβλημα από τον καθένα και αν αξιολογείται ως σημαντικό ή όχι είναι ατομική υπόθεση και προσεγγίζεται με σεβασμό.

Η θεωρία των συστημάτων είναι ένα πεδίο σύνδεσης διάφορων όψεων της πραγματικότητας μέσα από το πρίσμα της ολιστικής και σχεσιακής αντίληψης του κόσμου. Τα προβλήματα γίνονται ορατά ως εγγενείς ιδιότητες των κοινωνικών συστημάτων, της οικογένειας και άλλων πλαισίων και όχι ως χαρακτηριστικό των ατόμων.

Γεννιόμαστε και εξελισσόμαστε μέσα σε συστήματα και ομάδες ισχυρής επιρροής, όπως είναι η οικογένεια. Τα μέλη του κάθε συστήματος αλληλοεπηρεάζονται και έτσι τα κατανοούμε σε σχέση με τους ρόλους και τη θέση του καθένα στο σύστημα.

Ο θεραπευόμενος κατανοείται και προσεγγίζεται ως μέλος ενός συστήματος που βρίσκεται σε συνεχή αλληλεπίδραση με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, της εργασίας, της δραστηριότητας και γενικά άλλων πλαισίων που εντάσσεται.

Το άτομο δεν προσεγγίζεται ως μονάδα που φέρει το πρόβλημα αλλά ως μέρος ενός συστήματος, τα μέλη του οποίου δυσκολεύονται εξίσου και συμμετέχουν στη δημιουργία των προβλημάτων. Οι δυσκολίες αντιμετωπίζονται εντός των πλαισίων που δημιουργούνται και έξω από ορισμούς και διαγνωστικές ταμπέλες. Εδώ ο άνθρωπος είναι ο άνθρωπος και το πρόβλημα είναι το πρόβλημα.

Στην συστημική ψυχοθεραπεία, λοιπόν, δημιουργείται ένα έδαφος επικοινωνίας που επιτρέπει τη διερεύνηση εναλλακτικών οπτικών και νέων δυνατοτήτων στηριζόμενων στη δυναμική του θεραπευόμενου. Ο εαυτός κατανοείται σε σχέση με τους άλλους όντας παρατηρητής των μοτίβων αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας, τα οποία γίνονται αντικείμενο αναστοχασμού και αλλαγής.